Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος: Δεν υπάρχει κρυφός Παπαδιαμάντης
0 σχόλια Αναρτήθηκε από logotexnika.blogspot.com στις 7:26 μ.μ.Εχει αφιερώσει τριάντα χρόνια από τη ζωή του στον Σκιαθίτη. Εχει επιμεληθεί την πεντάτομη κριτική έκδοση των Απάντων του. Και εξομολογείται στο «Βήμα» γιατί ο συγγραφέας τού «Βαρδιάνου στα σπόρκα», εκατό χρόνια από τον θάνατό του, εξακολουθεί να μας αιφνιδιάζει.
Εχει μελετήσει το έργο του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη και του Γιάννη Σκαρίμπα. Ο λογοτέχνης όμως με τον οποίο συνδέεται αυτόματα το όνομα του φιλολόγου και συγγραφέα Νίκου Δ.Τριανταφυλλόπουλου είναι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Η συστηματική ενασχόλησή του με το έργο του σκιαθίτη πεζογράφου κατέληξε στην πεντάτομη κριτική έκδοση των Απάντων του (Δόμος, 1981-1988), στην έκδοση της αλληλογραφίας και των μεταφράσεών του, σε μια ανθολογία και πολλά μελετήματα. Ασκητικός, σεμνός, μια παπαδιαμαντική φιγούρα και ο ίδιος, γίνεται λάβρος όταν κρίνει ότι οι ερμηνείες του παπαδιαμαντικού έργου καταλήγουν άνευ ορίων ευφάνταστες. Από τα 100 χρόνια που κλείνουν εφέτος από τον θάνατο του Παπαδιαμάντη, ο 78χρονος Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος έχει περάσει περισσότερα από 30 χρόνια σκυμμένος επάνω στα κείμενά του.
Τον αναζητήσαμε στη Χαλκίδα όπου ζει και μας μίλησε για τον δικό του Παπαδιαμάντη.
- Εχετε αφιερώσει σχεδόν τη μισή ζωή σας στην έκδοση του έργου του Παπαδιαμάντη.Τι ενέπνευσε τόση αφοσίωση;
Τον αναζητήσαμε στη Χαλκίδα όπου ζει και μας μίλησε για τον δικό του Παπαδιαμάντη.
- Εχετε αφιερώσει σχεδόν τη μισή ζωή σας στην έκδοση του έργου του Παπαδιαμάντη.Τι ενέπνευσε τόση αφοσίωση;
«Η αρχή της σχέσης μου με τον Παπαδιαμάντη βρίσκεται στα καλοκαίρια που έζησα παιδί στη Λίμνη Ευβοίας, τόπο της μητέρας μου. Ολα εκεί ήταν θαυμαστά, προπάντων η θάλασσα, και με είχαν ανεξίτηλα σφραγίσει. Οταν αργότερα διάβασα τα παπαδιαμαντικά διηγήματα στα γυμνασιακά Νεοελληνικά Αναγνώσματα, γοητευμένος και έκπληκτος ανακάλυψα ότι τα βουνά, τα δάση, τα αμπέλια, οι άνθρωποι, η λαλιά τους, οι εκκλησιές, τα σπίτια, τα καφενεία, κατεξοχήν όμως η θάλασσα, όλα τα μικρά και μεγάλα θαύματα της Σταχομαζώχτρας, της Υπηρέτρας, του Αμερικάνου, της Γλυκοφιλούσης, γίνονταν στη Λίμνη. Για τούτο καθόλου δεν παραξενεύτηκα όταν, πολύ αργότερα, έμαθα πως οι κάτοικοι της επάνω συνοικίας της Σκιάθου ήταν εκ καταγωγής Λιμνιώτες. Ο Παπαδιαμάντης, λοιπόν, είχε εκφράσει με μοναδικό τρόπο την ανέκφραστη για μένα μαγεία του κόσμου της Λίμνης. Επόμενο ήταν να τον ερωτευθώ παράφορα. Πώς τώρα αυτή η αγάπη σοφιλιάστηκε με τη φιλολογία είναι μια ιστορία που δεν χωράει εδώ. Μόνον ετούτο: δίχως την έκδοση του Βαρδιάνου στα σπόρκα από τον Λίνο Πολίτη και χωρίς τη βίαιη σχεδόν σπρωξιά του Ζήσιμου Λορεντζάτου, ενδέχεται να μη γινόταν ο γάμος. Αυτός ο έρωτας δεν με αφήνει ούτε τώρα που με πήραν τα χρόνια να παραιτηθώ από τη φιλολογική σπουδή του έργου του. Ευτυχώς που με χειραγωγεί με ασφάλεια η συνονόματή σας δευτερότοκή μου Λαμπρινή».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ
Νεώτεροι συγγραφείς για τον Παπαδιαμάντη
0 σχόλια Αναρτήθηκε από logotexnika.blogspot.com στις 7:18 μ.μ.Εκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ κυκλοφόρησε προσφάτως για τον μεγάλο Ελληνα συγγραφέα με αφορμή τα 100 χρόνια από την γέννησή του.
 |
| Σημαντική έκδοση της ΕΣΗΕΑ για τον Αλ. Παπαδιαμάντη |
Συμμετέχοντας στα εκατό χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου μας πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη η ΕΣΗΕΑ εξέδωσε ένα πρωτότυπο βιβλίο-ανθολογία. Οχι κατά τα τετριμμένα, συλλέγοντας δηλαδή κάποια από τα όσα έχουν γράψει κατά καιρούς διάφοροι μελετητές για τον συγγραφέα αλλά επιλέγοντας κείμενα που δείχνουν πώς η επίδρασή του αποτυπώθηκε στο έργο των νεώτερων λογοτεχνών, ποιητών και πεζογράφων.
Ο Παπαδιαμάντης πέρασε μια ολόκληρη ζωή εργαζόμενος στον Τύπο, όπου είναι κατατεθειμένο το σύνολο του έργου του. Αποτελεί το κατ' εξοχήν παράδειγμα για μας που αποδεικνύει τη στενή σχέση ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Η νεώτερη ελληνική πεζογραφία γεννήθηκε και ωρίμασε μέσα στις εφημερίδες πριν αναπτυχθούν στη χώρα μας οργανωμένοι εκδοτικοί οίκοι. Το κοινό των εφημερίδων ήταν κι εξακολουθεί να είναι το κοινό των βιβλίων. Και το έργο του Παπαδιαμάντη αποδεικνύει τον κατά πολύ μεταγενέστερο ορισμό του Εζρα Πάουντ ότι «η λογοτεχνία είναι ειδήσεις που παραμένουν ειδήσεις».
Η ανθολογία που κατάρτισε και επιμελήθηκε με αγάπη αλλά και ιδιαίτερη φροντίδα ο ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Ηλίας Γκρης δεν είναι απλή δειγματοληψία. Ο αναγνώστης εντυπωσιάζεται από το πλήθος των ελλήνων λογοτεχνών που ένιωσαν την ανάγκη να αποτίσουν φόρο τιμής στον κορυφαίο Σκιαθίτη: από τον Γιώργο Σεφέρη, τον Τ.Κ. Παπατσώνη, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Ζήσιμο Λορεντζάτο ως τον Βασίλη Βασιλικό, τον Χριστόφορο Μηλιώνη, τον Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο αλλά και πιο νεώτερους ακόμη, όπως ο Γιώργος Ρωμανός, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος και άλλοι.
Η έκδοση είναι σεμνή, όπως σεμνός υπήρξε και ο Παπαδιαμάντης, αλλά κι εξαιρετικά φροντισμένη.
*Ο Παπαδιαμάντης με τα μάτια νεότερων λογοτεχνών. Ανθολόγηση-επιμέλεια Ηλίας Γκρης. Εκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.
Ο Παπαδιαμάντης πέρασε μια ολόκληρη ζωή εργαζόμενος στον Τύπο, όπου είναι κατατεθειμένο το σύνολο του έργου του. Αποτελεί το κατ' εξοχήν παράδειγμα για μας που αποδεικνύει τη στενή σχέση ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Η νεώτερη ελληνική πεζογραφία γεννήθηκε και ωρίμασε μέσα στις εφημερίδες πριν αναπτυχθούν στη χώρα μας οργανωμένοι εκδοτικοί οίκοι. Το κοινό των εφημερίδων ήταν κι εξακολουθεί να είναι το κοινό των βιβλίων. Και το έργο του Παπαδιαμάντη αποδεικνύει τον κατά πολύ μεταγενέστερο ορισμό του Εζρα Πάουντ ότι «η λογοτεχνία είναι ειδήσεις που παραμένουν ειδήσεις».
Η ανθολογία που κατάρτισε και επιμελήθηκε με αγάπη αλλά και ιδιαίτερη φροντίδα ο ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Ηλίας Γκρης δεν είναι απλή δειγματοληψία. Ο αναγνώστης εντυπωσιάζεται από το πλήθος των ελλήνων λογοτεχνών που ένιωσαν την ανάγκη να αποτίσουν φόρο τιμής στον κορυφαίο Σκιαθίτη: από τον Γιώργο Σεφέρη, τον Τ.Κ. Παπατσώνη, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Ζήσιμο Λορεντζάτο ως τον Βασίλη Βασιλικό, τον Χριστόφορο Μηλιώνη, τον Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο αλλά και πιο νεώτερους ακόμη, όπως ο Γιώργος Ρωμανός, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος και άλλοι.
Η έκδοση είναι σεμνή, όπως σεμνός υπήρξε και ο Παπαδιαμάντης, αλλά κι εξαιρετικά φροντισμένη.
*Ο Παπαδιαμάντης με τα μάτια νεότερων λογοτεχνών. Ανθολόγηση-επιμέλεια Ηλίας Γκρης. Εκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.
Πηγή: tovima.gr
Αναδείχθηκαν σε συζήτηση που έγινε το βράδυ της Δευτέρας στο Μέγαρο Μουσικής.
Ο Παπαδιαμάντης της ηθογραφίας αλλά και του θεάτρου, του σχολείου και της μετάφρασης, ο πολιτικός και ο ψυχαναλυόμενος, ο φανερός και ο κρυφός, ο χιουμορίστας και ο πολιτικός, όψεις του σύνθετου και ανεξάντλητου φαινομένου Παπαδιαμάντη παρουσιάστηκαν στη συζήτηση με θέμα «Ο επίκαιρος Παπαδιαμάντης» την οποία διοργάνωσε «Το Βήμα» με αφορμή την κυκλοφορία από την εφημερίδα των Απάντων του Παπαδιαμάντη σε φιλολογική επιμέλεια του Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλου και σε συνεργασία με τις εκδόσεις Δόμος. Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, διευθυντής του περιοδικού Νέα Εστία, η ηθοποιός Λυδία Κονιόρδου, ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας, ο εκδότης και συγγραφέας Δημήτρης Μαυρόπουλος και ο επιμελητής του έργου φιλόλογος Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος. Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος, αναπληρωτής καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, Νίκος Μπακουνάκης.
«H Ελλάδα σήμερα φλέγεται για τον Παπαδιαμάντη», εκτίμησε ο Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, «είναι επισήμως έτος Γκάτσου και Ελύτη όμως λίγος λόγος έχει γίνει για εκείνους, ενώ για τον Παπαδιαμάντη οι δημοσιεύσεις και οι εκδηλώσεις είναι πολλές», εκτίμηση που βρήκε αντίθετο τον Μένη Κουμανταρέα: «Φλεγόμαστε για άλλα θέματα, ο Παπαδιαμάντης είναι υπόθεση μιας μικρής μερίδας ανθρώπων, οι άλλοι δεν δίνουν πεντάρα». Ήταν η πρώτη από τις αρκετές διαφωνίες της βραδιάς για τον Σκιαθίτη. Μας ενδιαφέρει, διδάσκεται σωστά στα σχολεία, είναι δύσκολη η γλώσσα του, έχει χιούμορ, είναι πολιτικός; Ερωτήματα στα οποία οι ομιλητές απάντησαν συμφωνώντας και διαφωνώντας, αποδεικνύοντας στην πράξη και ενώπιον ακροατηρίου ότι ο Παπαδιαμάντης θα είναι επίκαιρος όσο μας προκαλεί να μιλούμε για τον ίδιο και το έργο του.
«Εντυπωσιακό είναι εφέτος το ενδιαφέρον για τον Παπαδιαμάντη όχι σε ακαδημαϊκό επίπεδο, αλλά σε ''λαϊκή βάση''», ήταν η άποψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη. «Δεν υπάρχει σχολείο, ενορία, λέσχη ανάγνωσης που να μην έχει προγραμματίσει κάποια εκδήλωση για τον Παπαδιαμάντη», είπε και μίλησε για «κολοσσιαία απήχηση» του συγγραφέα δίνοντας στοιχεία με αριθμούς: 42.000 αντίτυπα έχει πουλήσει μέσα σε 10 χρόνια μία (Εστία, 2001) από τις πολλές εκδόσεις της Φόνισσας που κυκλοφορούν. Ο Παπαδιαμάντης αντέχει γιατί «θέτει ερωτήματα πέραν της λογοτεχνίας, που αφορούν τη φυσιογνωμία και την ταυτότητα του τόπου», ήταν η ερμηνεία του.
Ποιοι ενδιαφέρονται για τον Παπαδιαμάντη; Οι νέοι, απάντησε ο εκδότης των Απάντων του Δημήτρης Μαυρόπουλος από τις εκδόσεις Δόμος, αυτοί είναι που αγοράζουν την πεντάτομη σειρά των Απάντων, όπως προέκυψε από έρευνά του σε βιβλιοπωλεία. «Παρουσιάζει ολόκληρη τη ζωή και όχι τεμαχισμένη, δεν καταθέτει ιδεολογία, δεν κάνει διδασκαλία, αλλά περιγράφει πρόσωπα και πράγματα», αυτά είναι τα ουσιώδη στοιχεία του Παπαδιαμάντη που ενδιαφέρουν τις νέες γενιές, που αναζητούν στον Παπαδιαμάντη «άξονες για να πατήσουν». Το επιβεβαίωσε και η Λυδία Κονιόρδου. Επί πέντε συνεχείς σεζόν παιζόταν η Φόνισσα, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, στην οποία πρωταγωνιστούσε πριν από 12 χρόνια, την οποία παρακολούθησαν πολλοί μαθητές: «Αισθάνονταν ότι ο Παπαδιαμάντης είναι ζωντανός, αναζητούσαν από τότε επαφή με φωνές που μας συνδέουν μέσα από τον τόπο και τον χρόνο. Ο Παπαδιαμάντης συμπυκνώνει στις μορφές του γενεές ανθρώπων που ήθελαν να μιλήσουν. Οι νέοι αναζητούν να ανακαλύψουν στο έργο του την ταυτότητά τους, ειδικά σε εποχές που επαναπροσδιορίζουμε τον εαυτό μας».
Με έναν γραφικό Παπαδιαμάντη έρχονται σε επαφή οι μαθητές στην εκπαίδευση αντέτεινε ο Μένης Κουμανταρέας, «Η διδασκαλία του στα σχολεία είναι σαν περιήγηση στη Σκιάθο, μόνο φωτογραφική μηχανή δεν κρατούν οι μαθητές για να τραβούν φωτογραφίες. Η εποχή δεν σηκώνει τη συγκέντρωση σε έργο τόσο βαθύ και οδυνηρό, ο κόσμος δεν σηκώνει οδυνηρά κείμενα και έτσι η γραφικότητα σκεπάζει τα πάντα».
Εμπόδιο στην κατανόηση είναι η γλώσσα του; ρώτησε ο Νίκος Μπακουνάκης τον συγγραφέα ο οποίος έχει επιχειρήσει μεταγραφή στη δημοτική του διηγήματος «Ερωτας στα χιόνια». Η γλώσσα του Παπαδιαμάντη χωράει τη γλώσσα του Ευαγγελίου και την καθημερινή ομιλία, απηχεί τον Πόε, τον Κόνραντ και τον Κάλβο, η δική του «απερίσκεπτη μεταγραφή», είπε ο Μένης Κουμανταρέας, ήταν ένα πείραμα για να δει «πόσα νέα ελληνικά χωράει η γλώσσα του Παπαδιαμάντη», την οποία οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μουσική χωρίς να την καταλαβαίνουν πλήρως. Ο Δημήτρης Μητρόπουλος, από πρόσφατη δική του εμπειρία διδασκαλίας του Παπαδιαμάντη σε δημοτικό σχολείο κατέθεσε ότι οι μαθητές αντιλαμβάνονται τις δύσκολες λέξεις από τα συμφραζόμενα, όμως ο Σταύρος Ζουμπουλάκης υπενθύμισε την εξαιρετικά δυσχερή σχέση ενός 15χρονου σήμερα –που δεν έχει εξοικείωση με τη λόγια παιδεία– με τα κείμενα του Παπαδιαμάντη και τις γλωσσικές δυσκολίες που προκύπτουν, τις οποίες «όσοι αγαπούν τον Παπαδιαμάντη υποτιμούν». Πρότεινε μάλιστα, αν αξίζει ο Παπαδιαμάντης, να βοηθήσουμε την προσέγγισή του με ειδικές εκδόσεις, με κείμενα σε απόδοση στη σύγχρονη γλώσσα αντικριστά με το πρωτότυπο για τους μικρούς αναγνώστες και εφοδιασμένα με εκτενείς υποσέλιδες σημειώσεις για τους μεγαλύτερους.
Για τον φιλόλογο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο η σχολαστική ενασχόληση με τα κείμενα και τη γλώσσα του Παπαδιαμάντη είναι η ιστορία της ζωής του. Με την παρότρυνση του Νίκου Μπακουνάκη εξιστόρησε το χρονικό της δικής του σχέσης με τον Παπαδιαμάντη, που τα κείμενά του είναι σαν ένα «αυθεντικό καρβέλι ψωμί», μια σχέση που ξεκίνησε από κριτικά σχόλια σε εκδόσεις του Γιώργου Βαλέτα και του Λίνου Πολίτη και κατέληξε με την παρότρυνση του Γιώργου Ιωάννου και την επιμονή του Ζήσιμου Λορεντζάτου στην πεντάτομη κριτική έκδοση των Απάντων. Τώρα ασχολείται με τις μεταφράσεις του, τις λίγες ταυτισμένες, γνωστές και εκδομένες, Τουέν και Ντοστογιέφσκι, και τις πολλές ανυπόγραφες και αταύτιστες που βρίσκονται διεσπαρμένες σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής.
Η Λυδία Κονιόρδου διάβασε απόσπασμα από τη Φόνισσα και ο Μένης Κουμανταρέας θυμήθηκε τη ραδιοφωνική ανάγνωση της Κατίνας Παξινού και τις αναγνώσεις του Δημήτρη Καταλειφού θέτοντας ερωτήματα για το πώς διαβάζεται ο Παπαδιαμάντης.
Η συζήτηση πέρασε σε άλλες πτυχές του φαινομένου Παπαδιαμάντη. Έχει χιούμορ; «Κατεξοχήν», απάντησε ο Λουκάς Κούσουλας, που υπογράφει μία από τις εισαγωγές στη σειρά των Απάντων που κυκλοφορεί από το «Βήμα». Είναι πολιτικός; «Δεν είναι πολιτικός αλλά έχει πολιτικό ενδιαφέρον, είναι άνθρωπος συντηρητικός και με το μέρος μιας προνεωτερικής κοινωνίας, πριν μπει το χρήμα, ένας ρομαντικός αντικαπιταλιστής θα έλεγε κανείς» είναι η γνώμη του Σταύρου Ζουμπουλάκη με την οποία διαφώνησε ο Μένης Κουμανταρέας φέρνοντας τη συζήτηση σε όσα μας απασχολούν σήμερα: «Ο Παπαδιαμάντης ήταν τιμητής των εθίμων και της δημόσιας διοίκησης, μπορεί να αρνιόταν να βάλει υπογραφή για το μνημόνιο αλλά θα έγραφε κάτι εμπνεόμενος από αυτό».
Ο Σκιαθίτης, για τον οποίο το νησί του είναι «εικόνα του κόσμου», θα μας εκπλήξει περισσότερο με τις μεταφράσεις πολεμικών ανταποκρίσεων που πρόκειται να κυκλοφορήσουν την επόμενη χρονιά και παραμένει «μια ζωντανή ιστορία ανάγνωσης μια φιλολογική ιστορία, μια ιστορία ερμηνευτική, αστυνομική για τους μελετητές του, μεταφραστική, μια γλωσσική ατμόσφαιρα» συνόψισε τη δίωρη συζήτηση ο Νίκος Μπακουνάκης. Παραμένει ζωντανός και παραμένει επίκαιρος, διότι εξακολουθεί να αποτελεί ερέθισμα για συζητήσεις, αντιθέσεις και συνθέσεις, αφορμή για έναν μεγάλο ερμηνευτικό πλουραλισμό, από τη φεμινιστική κριτική ως την κοινωνιολογική κριτική, την ψυχανάλυση και την ορθοδοξία, «γεγονός που αποδεικνύει την αντοχή, την πολυσημία και την αναγνώριση της αξίας του έργου του» σχολίασε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, διότι «κάθε μέθοδος σέβεται τα εργαλεία της – δεν θα τα χαράμιζε ποτέ στην προσέγγιση ενός συγγραφέα χωρίς αξία και διάρκεια».
«H Ελλάδα σήμερα φλέγεται για τον Παπαδιαμάντη», εκτίμησε ο Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, «είναι επισήμως έτος Γκάτσου και Ελύτη όμως λίγος λόγος έχει γίνει για εκείνους, ενώ για τον Παπαδιαμάντη οι δημοσιεύσεις και οι εκδηλώσεις είναι πολλές», εκτίμηση που βρήκε αντίθετο τον Μένη Κουμανταρέα: «Φλεγόμαστε για άλλα θέματα, ο Παπαδιαμάντης είναι υπόθεση μιας μικρής μερίδας ανθρώπων, οι άλλοι δεν δίνουν πεντάρα». Ήταν η πρώτη από τις αρκετές διαφωνίες της βραδιάς για τον Σκιαθίτη. Μας ενδιαφέρει, διδάσκεται σωστά στα σχολεία, είναι δύσκολη η γλώσσα του, έχει χιούμορ, είναι πολιτικός; Ερωτήματα στα οποία οι ομιλητές απάντησαν συμφωνώντας και διαφωνώντας, αποδεικνύοντας στην πράξη και ενώπιον ακροατηρίου ότι ο Παπαδιαμάντης θα είναι επίκαιρος όσο μας προκαλεί να μιλούμε για τον ίδιο και το έργο του.
«Εντυπωσιακό είναι εφέτος το ενδιαφέρον για τον Παπαδιαμάντη όχι σε ακαδημαϊκό επίπεδο, αλλά σε ''λαϊκή βάση''», ήταν η άποψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη. «Δεν υπάρχει σχολείο, ενορία, λέσχη ανάγνωσης που να μην έχει προγραμματίσει κάποια εκδήλωση για τον Παπαδιαμάντη», είπε και μίλησε για «κολοσσιαία απήχηση» του συγγραφέα δίνοντας στοιχεία με αριθμούς: 42.000 αντίτυπα έχει πουλήσει μέσα σε 10 χρόνια μία (Εστία, 2001) από τις πολλές εκδόσεις της Φόνισσας που κυκλοφορούν. Ο Παπαδιαμάντης αντέχει γιατί «θέτει ερωτήματα πέραν της λογοτεχνίας, που αφορούν τη φυσιογνωμία και την ταυτότητα του τόπου», ήταν η ερμηνεία του.
Ποιοι ενδιαφέρονται για τον Παπαδιαμάντη; Οι νέοι, απάντησε ο εκδότης των Απάντων του Δημήτρης Μαυρόπουλος από τις εκδόσεις Δόμος, αυτοί είναι που αγοράζουν την πεντάτομη σειρά των Απάντων, όπως προέκυψε από έρευνά του σε βιβλιοπωλεία. «Παρουσιάζει ολόκληρη τη ζωή και όχι τεμαχισμένη, δεν καταθέτει ιδεολογία, δεν κάνει διδασκαλία, αλλά περιγράφει πρόσωπα και πράγματα», αυτά είναι τα ουσιώδη στοιχεία του Παπαδιαμάντη που ενδιαφέρουν τις νέες γενιές, που αναζητούν στον Παπαδιαμάντη «άξονες για να πατήσουν». Το επιβεβαίωσε και η Λυδία Κονιόρδου. Επί πέντε συνεχείς σεζόν παιζόταν η Φόνισσα, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, στην οποία πρωταγωνιστούσε πριν από 12 χρόνια, την οποία παρακολούθησαν πολλοί μαθητές: «Αισθάνονταν ότι ο Παπαδιαμάντης είναι ζωντανός, αναζητούσαν από τότε επαφή με φωνές που μας συνδέουν μέσα από τον τόπο και τον χρόνο. Ο Παπαδιαμάντης συμπυκνώνει στις μορφές του γενεές ανθρώπων που ήθελαν να μιλήσουν. Οι νέοι αναζητούν να ανακαλύψουν στο έργο του την ταυτότητά τους, ειδικά σε εποχές που επαναπροσδιορίζουμε τον εαυτό μας».
Με έναν γραφικό Παπαδιαμάντη έρχονται σε επαφή οι μαθητές στην εκπαίδευση αντέτεινε ο Μένης Κουμανταρέας, «Η διδασκαλία του στα σχολεία είναι σαν περιήγηση στη Σκιάθο, μόνο φωτογραφική μηχανή δεν κρατούν οι μαθητές για να τραβούν φωτογραφίες. Η εποχή δεν σηκώνει τη συγκέντρωση σε έργο τόσο βαθύ και οδυνηρό, ο κόσμος δεν σηκώνει οδυνηρά κείμενα και έτσι η γραφικότητα σκεπάζει τα πάντα».
Εμπόδιο στην κατανόηση είναι η γλώσσα του; ρώτησε ο Νίκος Μπακουνάκης τον συγγραφέα ο οποίος έχει επιχειρήσει μεταγραφή στη δημοτική του διηγήματος «Ερωτας στα χιόνια». Η γλώσσα του Παπαδιαμάντη χωράει τη γλώσσα του Ευαγγελίου και την καθημερινή ομιλία, απηχεί τον Πόε, τον Κόνραντ και τον Κάλβο, η δική του «απερίσκεπτη μεταγραφή», είπε ο Μένης Κουμανταρέας, ήταν ένα πείραμα για να δει «πόσα νέα ελληνικά χωράει η γλώσσα του Παπαδιαμάντη», την οποία οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μουσική χωρίς να την καταλαβαίνουν πλήρως. Ο Δημήτρης Μητρόπουλος, από πρόσφατη δική του εμπειρία διδασκαλίας του Παπαδιαμάντη σε δημοτικό σχολείο κατέθεσε ότι οι μαθητές αντιλαμβάνονται τις δύσκολες λέξεις από τα συμφραζόμενα, όμως ο Σταύρος Ζουμπουλάκης υπενθύμισε την εξαιρετικά δυσχερή σχέση ενός 15χρονου σήμερα –που δεν έχει εξοικείωση με τη λόγια παιδεία– με τα κείμενα του Παπαδιαμάντη και τις γλωσσικές δυσκολίες που προκύπτουν, τις οποίες «όσοι αγαπούν τον Παπαδιαμάντη υποτιμούν». Πρότεινε μάλιστα, αν αξίζει ο Παπαδιαμάντης, να βοηθήσουμε την προσέγγισή του με ειδικές εκδόσεις, με κείμενα σε απόδοση στη σύγχρονη γλώσσα αντικριστά με το πρωτότυπο για τους μικρούς αναγνώστες και εφοδιασμένα με εκτενείς υποσέλιδες σημειώσεις για τους μεγαλύτερους.
Για τον φιλόλογο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο η σχολαστική ενασχόληση με τα κείμενα και τη γλώσσα του Παπαδιαμάντη είναι η ιστορία της ζωής του. Με την παρότρυνση του Νίκου Μπακουνάκη εξιστόρησε το χρονικό της δικής του σχέσης με τον Παπαδιαμάντη, που τα κείμενά του είναι σαν ένα «αυθεντικό καρβέλι ψωμί», μια σχέση που ξεκίνησε από κριτικά σχόλια σε εκδόσεις του Γιώργου Βαλέτα και του Λίνου Πολίτη και κατέληξε με την παρότρυνση του Γιώργου Ιωάννου και την επιμονή του Ζήσιμου Λορεντζάτου στην πεντάτομη κριτική έκδοση των Απάντων. Τώρα ασχολείται με τις μεταφράσεις του, τις λίγες ταυτισμένες, γνωστές και εκδομένες, Τουέν και Ντοστογιέφσκι, και τις πολλές ανυπόγραφες και αταύτιστες που βρίσκονται διεσπαρμένες σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής.
Η Λυδία Κονιόρδου διάβασε απόσπασμα από τη Φόνισσα και ο Μένης Κουμανταρέας θυμήθηκε τη ραδιοφωνική ανάγνωση της Κατίνας Παξινού και τις αναγνώσεις του Δημήτρη Καταλειφού θέτοντας ερωτήματα για το πώς διαβάζεται ο Παπαδιαμάντης.
Η συζήτηση πέρασε σε άλλες πτυχές του φαινομένου Παπαδιαμάντη. Έχει χιούμορ; «Κατεξοχήν», απάντησε ο Λουκάς Κούσουλας, που υπογράφει μία από τις εισαγωγές στη σειρά των Απάντων που κυκλοφορεί από το «Βήμα». Είναι πολιτικός; «Δεν είναι πολιτικός αλλά έχει πολιτικό ενδιαφέρον, είναι άνθρωπος συντηρητικός και με το μέρος μιας προνεωτερικής κοινωνίας, πριν μπει το χρήμα, ένας ρομαντικός αντικαπιταλιστής θα έλεγε κανείς» είναι η γνώμη του Σταύρου Ζουμπουλάκη με την οποία διαφώνησε ο Μένης Κουμανταρέας φέρνοντας τη συζήτηση σε όσα μας απασχολούν σήμερα: «Ο Παπαδιαμάντης ήταν τιμητής των εθίμων και της δημόσιας διοίκησης, μπορεί να αρνιόταν να βάλει υπογραφή για το μνημόνιο αλλά θα έγραφε κάτι εμπνεόμενος από αυτό».
Ο Σκιαθίτης, για τον οποίο το νησί του είναι «εικόνα του κόσμου», θα μας εκπλήξει περισσότερο με τις μεταφράσεις πολεμικών ανταποκρίσεων που πρόκειται να κυκλοφορήσουν την επόμενη χρονιά και παραμένει «μια ζωντανή ιστορία ανάγνωσης μια φιλολογική ιστορία, μια ιστορία ερμηνευτική, αστυνομική για τους μελετητές του, μεταφραστική, μια γλωσσική ατμόσφαιρα» συνόψισε τη δίωρη συζήτηση ο Νίκος Μπακουνάκης. Παραμένει ζωντανός και παραμένει επίκαιρος, διότι εξακολουθεί να αποτελεί ερέθισμα για συζητήσεις, αντιθέσεις και συνθέσεις, αφορμή για έναν μεγάλο ερμηνευτικό πλουραλισμό, από τη φεμινιστική κριτική ως την κοινωνιολογική κριτική, την ψυχανάλυση και την ορθοδοξία, «γεγονός που αποδεικνύει την αντοχή, την πολυσημία και την αναγνώριση της αξίας του έργου του» σχολίασε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, διότι «κάθε μέθοδος σέβεται τα εργαλεία της – δεν θα τα χαράμιζε ποτέ στην προσέγγιση ενός συγγραφέα χωρίς αξία και διάρκεια».
Απονεμήθηκαν τα βραβεία του «Διαβάζω»
0 σχόλια Αναρτήθηκε από logotexnika.blogspot.com στις 9:16 μ.μ. |
| Ο διευθυντής του περιοδικού «Διαβάζω» Γιάννης Μπασκόζος, ο εκδότης Γιώργος Γαλάντης και οι καθηγητές, Αλέξης Ζήρας καιν Διάμάντη Αναγνωστοπούλου, στην παρουσίαση των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία λογοτεχνίας |
Στην Ιωάννα Καρυστιάνη το βραβείο Μυθιστορήματος
Απονεμήθηκαν το απόγευμα της Τρίτης 17 Μαϊου 2011 στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, για δέκατη πέμπτη χρονιά, τα βραβεία του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω».
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ένα μικρό οπτικοακουστικό αφιέρωμα στον Ιάκωβο Καμπανέλλη που έφυγε πρόσφατα απ’ τη ζωή και ήταν φίλος του περιοδικού από την πρώτη στιγμή. Όπως ανακοίνωσε στο άνοιγμα της εκδήλωσης ο διευθυντής του περιοδικού Γιάννης Μπασκόζος, το περιοδικό αλλάζει χέρια μετά από 35 χρόνια. Η νέα εταιρεία ονομάζεται ΔΙΑΒΑΖΩ ΑΕ και μετοχικά ανήκει στην οικογένεια Βασίλη Καρακουλάκη (που εξαγόρασε τον τίτλο-σήμα του περιοδικού) η οποία δραστηριοποιείται μέχρι σήμερα στο χώρο των logistics.
Αναλυτικά οι βραβευθέντες:
Βραβείο Μυθιστορήματος στην Ιωάννα Καρυστιάνη για το βιβλίο της «Τα σακιά» (Εκδόσεις Καστανιώτη).
Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας στον Αλέξανδρο Ίσαρη για το βιβλίο του «Βίνκελμαν ή το Πεπρωμένο» (Εκδόσεις Κίχλη).
Βραβείο Ποίησης εξ’ ημισείας στους Χριστόφορο Λιοντάκη για τη συλλογή «Στο τέρμα της πλάνης» (Εκδόσεις Καστανιώτη) και Κώστα Μαυρουδή για τη συλλογή «Τέσσερις εποχές» (Εκδόσεις Κέδρος).
Βραβείο Λογοτεχνικού Δοκιμίου- Μελέτης στον Κωνσταντίνο Τσουκαλά για το βιβλίο του «Η επινόηση της ετερότητας, “Ταυτότητες” και “διαφορές” στην εποχή της παγκοσμιοποίησης» (Εκδόσεις Καστανιώτη).
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα (προς τιμή του Ηρακλή Παπαλέξη) στον Μιχάλη Γενάρη για το βιβλίο του «Πρίγκιπες και δολοφόνοι» (Εκδόσεις Ίνδικτος).
Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου στους Αντώνη Παπαθεοδούλου (κείμενο) και Μυρτώ Δεληβοριά (εικονογράφηση) για το βιβλίο «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» (Εκδόσεις Πατάκη).
Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για μεγάλα παιδιά στην Μαρία Παπαγιάννη για το βιβλίο της «Το δέντρο μονάχο» (Εκδόσεις Πατάκη).
Το Βραβείο Προσφοράς στο Βιβλίο (προς τιμή του ιδρυτή του περιοδικού, Περικλή Αθανασόπουλου) απονεμήθηκε στο Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών – Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη για τη μακρόχρονη συμβολή του στα ελληνικά γράμματα.
Η εταιρεία Foodlink, που θα οδηγήσει το «Διαβάζω» στη νέα εποχή χωρίς να αλλάξει τη φυσιογνωμία του, συμφερόντων της οικογενείας Βασίλη Καρακουλάκη, παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες logistics και δραστηριοποιείται στους τομείς της αποθήκευσης, διανομής (customer service, transitions consultancy, reporting) και υπηρεσιών ανασυσκευασίας. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1997 και μέχρι τον Απρίλιο του 2005 δραστηριοποιούνταν κατά κύριο λόγο στον τομέα των τροφίμων. Το Μάϊο του 2005 ξεκίνησε την πρώτη συνεργασία της με εταιρεία παροχής υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας. Το 2010 ο ενοποιημένος κύκλος εργασιών αυξήθηκε κατά 6,3% και διαμορφώθηκε στα 18 εκατομμύρια ευρώ ενώ τα καθαρά κέρδη ανήλθαν στα 1,37 εκατομμύρια ευρώ. Από τον Άυγουστο του 2009 η μετοχή της εταιρείας διαπραγματεύεται στην εναλλακτική αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών.
Την εκδήλωση παρουσίασε η ηθοποιός Κατερίνα Διδασκάλου.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ένα μικρό οπτικοακουστικό αφιέρωμα στον Ιάκωβο Καμπανέλλη που έφυγε πρόσφατα απ’ τη ζωή και ήταν φίλος του περιοδικού από την πρώτη στιγμή. Όπως ανακοίνωσε στο άνοιγμα της εκδήλωσης ο διευθυντής του περιοδικού Γιάννης Μπασκόζος, το περιοδικό αλλάζει χέρια μετά από 35 χρόνια. Η νέα εταιρεία ονομάζεται ΔΙΑΒΑΖΩ ΑΕ και μετοχικά ανήκει στην οικογένεια Βασίλη Καρακουλάκη (που εξαγόρασε τον τίτλο-σήμα του περιοδικού) η οποία δραστηριοποιείται μέχρι σήμερα στο χώρο των logistics.
Αναλυτικά οι βραβευθέντες:
Βραβείο Μυθιστορήματος στην Ιωάννα Καρυστιάνη για το βιβλίο της «Τα σακιά» (Εκδόσεις Καστανιώτη).
Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας στον Αλέξανδρο Ίσαρη για το βιβλίο του «Βίνκελμαν ή το Πεπρωμένο» (Εκδόσεις Κίχλη).
Βραβείο Ποίησης εξ’ ημισείας στους Χριστόφορο Λιοντάκη για τη συλλογή «Στο τέρμα της πλάνης» (Εκδόσεις Καστανιώτη) και Κώστα Μαυρουδή για τη συλλογή «Τέσσερις εποχές» (Εκδόσεις Κέδρος).
Βραβείο Λογοτεχνικού Δοκιμίου- Μελέτης στον Κωνσταντίνο Τσουκαλά για το βιβλίο του «Η επινόηση της ετερότητας, “Ταυτότητες” και “διαφορές” στην εποχή της παγκοσμιοποίησης» (Εκδόσεις Καστανιώτη).
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα (προς τιμή του Ηρακλή Παπαλέξη) στον Μιχάλη Γενάρη για το βιβλίο του «Πρίγκιπες και δολοφόνοι» (Εκδόσεις Ίνδικτος).
Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου στους Αντώνη Παπαθεοδούλου (κείμενο) και Μυρτώ Δεληβοριά (εικονογράφηση) για το βιβλίο «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» (Εκδόσεις Πατάκη).
Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για μεγάλα παιδιά στην Μαρία Παπαγιάννη για το βιβλίο της «Το δέντρο μονάχο» (Εκδόσεις Πατάκη).
Το Βραβείο Προσφοράς στο Βιβλίο (προς τιμή του ιδρυτή του περιοδικού, Περικλή Αθανασόπουλου) απονεμήθηκε στο Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών – Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη για τη μακρόχρονη συμβολή του στα ελληνικά γράμματα.
Η εταιρεία Foodlink, που θα οδηγήσει το «Διαβάζω» στη νέα εποχή χωρίς να αλλάξει τη φυσιογνωμία του, συμφερόντων της οικογενείας Βασίλη Καρακουλάκη, παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες logistics και δραστηριοποιείται στους τομείς της αποθήκευσης, διανομής (customer service, transitions consultancy, reporting) και υπηρεσιών ανασυσκευασίας. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1997 και μέχρι τον Απρίλιο του 2005 δραστηριοποιούνταν κατά κύριο λόγο στον τομέα των τροφίμων. Το Μάϊο του 2005 ξεκίνησε την πρώτη συνεργασία της με εταιρεία παροχής υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας. Το 2010 ο ενοποιημένος κύκλος εργασιών αυξήθηκε κατά 6,3% και διαμορφώθηκε στα 18 εκατομμύρια ευρώ ενώ τα καθαρά κέρδη ανήλθαν στα 1,37 εκατομμύρια ευρώ. Από τον Άυγουστο του 2009 η μετοχή της εταιρείας διαπραγματεύεται στην εναλλακτική αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών.
Την εκδήλωση παρουσίασε η ηθοποιός Κατερίνα Διδασκάλου.
Πηγή: tovima.gr
Ενα νέο ποιητικό περιοδικό, και ένα βραβείο
0 σχόλια Αναρτήθηκε από logotexnika.blogspot.com στις 9:08 μ.μ. |
| Τμήμα από το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του νέου περιοδικού «Τα ποιητικά» |
Το καινούριο έντυπο «Τα ποιητικά» παρουσίασαν οι εκδόσεις Γκοβόστη
Αλλο ένα περιοδικό για την ποίηση μέσα στην κρίση; ρωτούν τα μέλη της συντακτικής ομάδας του νέου τριμηνιαίου ποιητικού περιοδικού Τα ποιητικά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη. «Ακριβώς λόγω της κρίσης ένα νέο ποιητικό περιοδικό», απαντούν οι ίδιοι, διότι η ποίηση είναι «από πλέον σταθερά συστήματα στο λογοτεχνικό πεδίο: αν οι αναγνώστες της είναι πάντα λίγοι, είναι επίσης και αμετακίνητοι, αμετανόητοι, και πάντα γράφεται και διαβάζεται καλή ποίηση». Τη διεύθυνση του περιοδικού έχουν ο Γιάννης Βαρβέρης και ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου και τη συντακτική ομάδα αποτελούν η Τιτίκα Δημητρούλια, ο Αλέξης Ζήρας, η Ελισάβετ Κοτζιά, η Αικατερίνη Κουμαριανού και ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, γνωστοί οι περισσότεροι και από τη σύνταξη του τετραμηνιαίου περιοδικού κριτικής, λογοτεχνίας και τεχνών «Κ».
Τον τόνο στο πρώτο τεύχος, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο και παρουσιάστηκε τη Δευτέρα, δίνει η κριτική ποίησης. «Η ποίηση απουσιάζει από τον κριτικό λόγο των περισσότερων εντύπων στις μέρες μας ή είναι στο περιθώριο», είπε στο «Βήμα» ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου: «Μέλημα του νέου περιοδικού είναι να παρακολουθεί την ποιητική παραγωγή εκ του σύνεγγυς». Τα περιοδικά ποίησης που κυκλοφορούν είναι συνήθως εξαμηνιαία και είναι δύσκολο να παρακολουθήσουν τα πράγματα όπως εξελίσσονται, «αναλώνονται αναγκαστικά σε απολογισμούς της περιόδου που πέρασε» συμπληρώνει.
Ο ίδιος παρατηρεί πολύ σημαντική κίνηση στον ποιητικό χώρο την τελευταία δεκαετία, «εμφανίστηκαν νέοι ποιητές με ωριμότητα παράταιρη με την ηλικία τους, κάτι γίνεται» σχολιάζει, «μετά την κάμψη που παρουσιάστηκε στο ποιητικό τοπίο την περίοδο 1985-2000».
Το νέο περιοδικό, που κυκλοφορεί σε εύχρηστο σχήμα ταμπλόιντ, φιλοδοξεί να προσφέρει βήμα σε νέες πρωτότυπες ποιητικές φωνές, να έχει ενημερωτικό χαρακτήρα, να βρίσκεται κοντά στις ποιητικές εξελίξεις και να παίξει έναν κατά το δυνατόν παρεμβατικότερο ρόλο μέσα από την κριτική θεώρηση της ποιητικής παραγωγής. Περιλαμβάνει κριτικές ποίησης, μεταφράσεις ποίησης και δοκιμίων, συνεντεύξεις και πρωτότυπα ποιητικά κείμενα.
Βέβαια, το τεύχος, ξεκινώντας με άρθρο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου για την εκδοτική τύχη του Καβάφη, και προχωρώντας σε κριτικές για συλλογές του Χρίστου Ρουμελιωτάκη, του Τάσου Πορφύρη, του Γιώργου Μαρκόπουλου, του Νάσου Βαγενά ή του Γιώργου Βέη δεν μας πείθει για την πρόθεση του περιοδικού να παρατηρήσει από κοντά τις νέες ποιητικές φωνές. Λιγότερες είναι οι σελίδες που αφιερώνονται στους νέους ποιητές, όπου στους πρωτοεμφανιζόμενους με ποιητική συλλογή τη διετία 2009-2010 συναντάμε τη Νίνα Γιαννοπούλου, τη Δήμητρα Χριστοφορίδου και τον Βασίλη Ζηλάκο. Ισως ο νεότερος ποιητής του τεύχους είναι ο Γιάννης Στίγκας (γενν. 1977), ο οποίος συζητά με την Τιτίκα Δημητρούλια. Την αμηχανία του πρώτου τεύχους ενός περιοδικού που δεν είναι ακόμη γνωστό ώστε να προσελκύσει νέους δημιουργούς δίνει ως εξήγηση ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου και υπόσχεται πολλές νέες φωνές για το επόμενο τεύχος, ήδη οι συνεργασίες φτάνουν στο περιοδικό. Στα μελλοντικά σχέδια του περιοδικού είναι η θεσμοθέτηση βραβείου, από το 2012, για πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή ή ποιήτρια:
«Δεν μας λείπουν τα βραβεία, αποτελεί όμως μια ηθική ενίσχυση για όσους καλλιεργούν την ποίηση».
Τον τόνο στο πρώτο τεύχος, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο και παρουσιάστηκε τη Δευτέρα, δίνει η κριτική ποίησης. «Η ποίηση απουσιάζει από τον κριτικό λόγο των περισσότερων εντύπων στις μέρες μας ή είναι στο περιθώριο», είπε στο «Βήμα» ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου: «Μέλημα του νέου περιοδικού είναι να παρακολουθεί την ποιητική παραγωγή εκ του σύνεγγυς». Τα περιοδικά ποίησης που κυκλοφορούν είναι συνήθως εξαμηνιαία και είναι δύσκολο να παρακολουθήσουν τα πράγματα όπως εξελίσσονται, «αναλώνονται αναγκαστικά σε απολογισμούς της περιόδου που πέρασε» συμπληρώνει.
Ο ίδιος παρατηρεί πολύ σημαντική κίνηση στον ποιητικό χώρο την τελευταία δεκαετία, «εμφανίστηκαν νέοι ποιητές με ωριμότητα παράταιρη με την ηλικία τους, κάτι γίνεται» σχολιάζει, «μετά την κάμψη που παρουσιάστηκε στο ποιητικό τοπίο την περίοδο 1985-2000».
Το νέο περιοδικό, που κυκλοφορεί σε εύχρηστο σχήμα ταμπλόιντ, φιλοδοξεί να προσφέρει βήμα σε νέες πρωτότυπες ποιητικές φωνές, να έχει ενημερωτικό χαρακτήρα, να βρίσκεται κοντά στις ποιητικές εξελίξεις και να παίξει έναν κατά το δυνατόν παρεμβατικότερο ρόλο μέσα από την κριτική θεώρηση της ποιητικής παραγωγής. Περιλαμβάνει κριτικές ποίησης, μεταφράσεις ποίησης και δοκιμίων, συνεντεύξεις και πρωτότυπα ποιητικά κείμενα.
Βέβαια, το τεύχος, ξεκινώντας με άρθρο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου για την εκδοτική τύχη του Καβάφη, και προχωρώντας σε κριτικές για συλλογές του Χρίστου Ρουμελιωτάκη, του Τάσου Πορφύρη, του Γιώργου Μαρκόπουλου, του Νάσου Βαγενά ή του Γιώργου Βέη δεν μας πείθει για την πρόθεση του περιοδικού να παρατηρήσει από κοντά τις νέες ποιητικές φωνές. Λιγότερες είναι οι σελίδες που αφιερώνονται στους νέους ποιητές, όπου στους πρωτοεμφανιζόμενους με ποιητική συλλογή τη διετία 2009-2010 συναντάμε τη Νίνα Γιαννοπούλου, τη Δήμητρα Χριστοφορίδου και τον Βασίλη Ζηλάκο. Ισως ο νεότερος ποιητής του τεύχους είναι ο Γιάννης Στίγκας (γενν. 1977), ο οποίος συζητά με την Τιτίκα Δημητρούλια. Την αμηχανία του πρώτου τεύχους ενός περιοδικού που δεν είναι ακόμη γνωστό ώστε να προσελκύσει νέους δημιουργούς δίνει ως εξήγηση ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου και υπόσχεται πολλές νέες φωνές για το επόμενο τεύχος, ήδη οι συνεργασίες φτάνουν στο περιοδικό. Στα μελλοντικά σχέδια του περιοδικού είναι η θεσμοθέτηση βραβείου, από το 2012, για πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή ή ποιήτρια:
«Δεν μας λείπουν τα βραβεία, αποτελεί όμως μια ηθική ενίσχυση για όσους καλλιεργούν την ποίηση».
Πηγή: tovima.gr
Διεθνής λογοτεχνικός διαγωνισμός για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα
0 σχόλια Αναρτήθηκε από logotexnika.blogspot.com στις 11:12 π.μ.
Τα λογοτεχνικά κείμενα «ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ» της Βάγιας Καπνιά στην ελληνική γλώσσα, το «LOS MÁRMOLES DE ELGIN, EL EXPOLIO DE GRECIA» της María del Pilar Paz Mañoso στα ισπανικά και «ODE TO THE PARTHENON» του Δημήτρη Τρυγόνη στην αγγλική γλώσσα, απέσπασαν τα τρία, αντίστοιχα, πρώτα βραβεία του 3ου Διεθνή Λογοτεχνικού Διαγωνισμού με θέμα «Μάρμαρα του Παρθενώνα: Ιστορία μιας κλοπής ή η κλοπή της Ιστορίας».
Ο διαγωνισμός οργανώθηκε από την Ελληνική Πολιτιστική Οργάνωση Νόστος και την Ένωση Λογοτεχνών της Αργεντινής, υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδας στην Αργεντινή και την Εθνική Γερουσία της Αργεντινής και σε συνεργασία με αξιόλογους φορείς.
Συμμετείχαν περισσότερα από 350 έργα, διηγήματα και ποιήματα στην ελληνική, ισπανική και αγγλική γλώσσα από Ελλάδα, Αργεντινή, Χιλή, Ουρουγουάη, Κύπρο, Ιταλία, Πολωνία, Γαλλία, Κύπρο, Μαλαισία, Περού, Αίγυπτο, Αμερική, Μεξικό και Ισπανία.
Στην ελληνική γλώσσα βραβεία έλαβαν, επίσης, τα έργα : «ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ» της Σόνιας Ζαχαράτου, «ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ» της Βασιλικής Νευροκοπλή, «Ο ΙΕΡΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΚΑΡΥΑΤΙΔΩΝ» των Παρασκευή Κωστόπετρου και Βικτωρίας Μακρή, το «ΕΝ ΟΥΡΑΝΟΙΣ ΤΗ ΞΑΝΘΗ ΜΕΡΑ» του Δημήτρη Δεσποτάκη, «ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ... ΓΙΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ» του Γεωργίου - Παύλου Γιακουμινάκη, τα «ΚΛΕΙΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ-ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ» του Δημήτρη Καλφάκη, τα «ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ» του Χρήστου Μαραγκού και «ΕΧΕΙΣ ΘΕΣΗ» της Δήμητρας Καμαρίου
Στην Ισπανική γλώσσα βραβείο απέσπασαν τα έργα «LA LAGRIMA DE MÁRMOL» της Marta Silvia Dios Sanz και «EL DESAFIO DE LA CIVILIZACIÓN» του Héctor Manuel Taboada από την Αργεντινή.
Βραβείο για έργο γραμμένο στην αγγλική γλώσσα έλαβε το «ESTIMATION OF THOMAS ELGIN´S ACTIVITY FROM THE LITERARY POINT OF VIEW» της Wanda Amarantidou από την Πολωνία.
Παράλληλα, απονεμήθηκαν και 28 Έπαινοι σε ισάριθμα έργα μεταξύ των οποίων και «Η “ΚΥΡΑ” ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ» του δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ Γιάννη Απέργη.
Όλα τα βραβευμένα έργα καθώς και αυτά που λαμβάνουν Έπαινο θα εκδοθούν σε ειδική ανθολογία.
Η πρόεδρος του «Νόστος» Δρ. Χριστίνα Τσαρδίκος ανέφερε ότι «στόχος του διαγωνισμού ήταν να ενώσουμε όλους, Έλληνες και μη, σε μια φωνή, σε μια γραπτή παράκληση του κόσμου των Γραμμάτων, ώστε να ευοδωθεί η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, από το Βρετανικό Μουσείο, στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Γι αυτό και χαιρόμαστε ιδιαίτερα από το γεγονός ότι ο διαγωνισμός προσέλκυσε το ενδιαφέρον ατόμων από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Ουρουγουάη, την Ιταλία, την Πολωνία, τη Γαλλία, τη Μαλαισία, το Περού, την Αίγυπτο, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Μεξικό και την Ισπανία.»
Πηγή: alfavita.gr
Ο διαγωνισμός οργανώθηκε από την Ελληνική Πολιτιστική Οργάνωση Νόστος και την Ένωση Λογοτεχνών της Αργεντινής, υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδας στην Αργεντινή και την Εθνική Γερουσία της Αργεντινής και σε συνεργασία με αξιόλογους φορείς.
Συμμετείχαν περισσότερα από 350 έργα, διηγήματα και ποιήματα στην ελληνική, ισπανική και αγγλική γλώσσα από Ελλάδα, Αργεντινή, Χιλή, Ουρουγουάη, Κύπρο, Ιταλία, Πολωνία, Γαλλία, Κύπρο, Μαλαισία, Περού, Αίγυπτο, Αμερική, Μεξικό και Ισπανία.
Στην ελληνική γλώσσα βραβεία έλαβαν, επίσης, τα έργα : «ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ» της Σόνιας Ζαχαράτου, «ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ» της Βασιλικής Νευροκοπλή, «Ο ΙΕΡΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΚΑΡΥΑΤΙΔΩΝ» των Παρασκευή Κωστόπετρου και Βικτωρίας Μακρή, το «ΕΝ ΟΥΡΑΝΟΙΣ ΤΗ ΞΑΝΘΗ ΜΕΡΑ» του Δημήτρη Δεσποτάκη, «ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ... ΓΙΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ» του Γεωργίου - Παύλου Γιακουμινάκη, τα «ΚΛΕΙΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ-ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ» του Δημήτρη Καλφάκη, τα «ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ» του Χρήστου Μαραγκού και «ΕΧΕΙΣ ΘΕΣΗ» της Δήμητρας Καμαρίου
Στην Ισπανική γλώσσα βραβείο απέσπασαν τα έργα «LA LAGRIMA DE MÁRMOL» της Marta Silvia Dios Sanz και «EL DESAFIO DE LA CIVILIZACIÓN» του Héctor Manuel Taboada από την Αργεντινή.
Βραβείο για έργο γραμμένο στην αγγλική γλώσσα έλαβε το «ESTIMATION OF THOMAS ELGIN´S ACTIVITY FROM THE LITERARY POINT OF VIEW» της Wanda Amarantidou από την Πολωνία.
Παράλληλα, απονεμήθηκαν και 28 Έπαινοι σε ισάριθμα έργα μεταξύ των οποίων και «Η “ΚΥΡΑ” ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ» του δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ Γιάννη Απέργη.
Όλα τα βραβευμένα έργα καθώς και αυτά που λαμβάνουν Έπαινο θα εκδοθούν σε ειδική ανθολογία.
Η πρόεδρος του «Νόστος» Δρ. Χριστίνα Τσαρδίκος ανέφερε ότι «στόχος του διαγωνισμού ήταν να ενώσουμε όλους, Έλληνες και μη, σε μια φωνή, σε μια γραπτή παράκληση του κόσμου των Γραμμάτων, ώστε να ευοδωθεί η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, από το Βρετανικό Μουσείο, στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Γι αυτό και χαιρόμαστε ιδιαίτερα από το γεγονός ότι ο διαγωνισμός προσέλκυσε το ενδιαφέρον ατόμων από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Ουρουγουάη, την Ιταλία, την Πολωνία, τη Γαλλία, τη Μαλαισία, το Περού, την Αίγυπτο, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Μεξικό και την Ισπανία.»
Πηγή: alfavita.gr
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)